Monday, April 17, 2017

ನೆನಪಿನ ಪಯಣ ಬಾಗ – 2

ನೆನಪಿನ ಪಯಣ  ಬಾಗ – 2


ನೆನಪಿನ ಪಯಣದ ಪ್ರಯೋಗ ಪ್ರಾರಂಭ:
 ಆನಂದ ಹೇಳಿದಂತೆ ರೂಮಿನ ಮಂಚದಲ್ಲಿ ಜ್ಯೋತಿ ಮಲಗಿದಳು, ತಂಪಾಗಿರಲೆಂದೆ ಏಸಿ ಆನ್ ಮಾಡಿದೆವು. ಆನಂದನ ಪೀಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಮಗ ಶಶಾಂಕ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಯಾವುದೋ ಟೂರ್ ಅಂತ ಹೋಗಿದ್ದ. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮಗಳದೆ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ.
ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಈಗಲೂ ಆತಂಕದಲ್ಲಿದ್ದರು
ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೀಪ ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲ ದೀಪವನ್ನು ಆನಂದ ಆರಿಸಿದ. ಜ್ಯೋತಿ ಮಾತ್ರ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಎಂತದೊ ಮಕ್ಕಳ ಆಟದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.
ಜ್ಯೋತಿ ಆರಾಮವಾಗಿ ಅನ್ನುವಂತೆ ಮಂಚ ಹತ್ತಿ ಮಲಗಿದ್ದಳು. ನಾನು ಆನಂದ ಜ್ಯೋತಿಯ ಮುಂದೆ ಕುರ್ಚಿಹಾಕಿ ಕುಳಿತೆವು.
ಸಂದ್ಯಾ, ಆರ್ಯ, ಉಷಾ ಹಾಗು ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಮೂರ್ತಿಗಳು ಜ್ಯೋತಿಯ ತಲೆಯ ಬಾಗದಲ್ಲಿ ಮಂಚದ ಹಿಂಬಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಸೋಫದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು. ಜ್ಯೋತಿಗೆ ನಾನು ಮತ್ತು ಆನಂದ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಆನಂದ ನುಡಿದ, ನೋಡಪ್ಪ, ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕೊ ಹಾಗೆ ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳು, ನಾನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುತ್ತೇನೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕುವದಿಲ್ಲ. ನಾವ್ಯಾರು ನಡುವೆ ಮಾತನಾಡುವದಿಲ್ಲ.
<ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯು ತೋಡಿದ ನೆನಪು ಎನ್ನುವ ಆಳ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬೀಳಲು ನಾವು ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮೆದುಳಿನ ಶಕ್ತಿಯ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ನಮ್ಮಂತ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಂದ ಮೆದುಳಿನ ಶಕ್ತಿಯ ಮೇಲಿನ ಪರೀಕ್ಷೆ! >
ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತೆ. ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಜ್ಯೋತಿ ನಗುತ್ತ ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ನಗುತ್ತ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಿ ನುಡಿದೆ.
ಜ್ಯೋತಿ, ನಾವೀಗ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆಸಿದ್ದೇವೆ. ನೀವು ಆರಾಮವಾಗಿ ಮಲಗಿ. ಆದರೆ ಒಂದು ನೆನಪಿಡಿ ನೀವು ಯಾವಾಗಲು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ತಂಪಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಿದ್ದೆ ಹೊಡೆದುಬಿಟ್ಟೀರಿ ಎಂದೆ
ಅವಳ ನಗು ರೂಮನ್ನೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಿಸಿತು. ನಂತರ ಆಗಲಿ ಅನ್ನುವಂತೆ ತಲೆ ಆಡಿಸಿದಳು
ಜ್ಯೋತಿ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರು ಆತಂಕವಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಬಿಡಿ. ನಾವೀಗ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನೇನು ನಡೆಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಲಗಿ ಬಹಳ ಸಮಯವಾದರು ನಿದ್ರೆ ಬಾರದೇ ಹೋದಾಗ, ನಿದ್ರೆ ಬರಲೆಂದು  ಹಿಂದಿನದೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೆ ನಿದ್ರೆ ಹತ್ತಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ನೀವು ಎಷ್ಟು ಕಾಲದ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆಗಳನ್ನು , ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ನೋಡುವುದು ಅಷ್ಟೆ ಈಗ ಉದ್ದೇಶ. ನಿಮಗೆ ನಾನು ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹಾಕುವದಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಸಲಹೆ ಕೊಡುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಆದೀತ?. ನೀವು ಅಷ್ಟೆ ನಿಮ್ಮ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತ ಹೋಗಿ, ಆದರೆ ಒಂದು ನೆನಪಿಡಿ ಸಾದ್ಯವಾದ ಮಟ್ಟಿಗು ನಿಮ್ಮ ನೆನಪಿನ ಪಯಣ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತೆ ಒಮ್ಮೆ ಮುಂದೆ ಎಂದು ಓಡಾಟ ಬೇಡ ಸಿದ್ದವಾಗಿ  ಎಂದೆ
ಆಗಲಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಆತಂಕವು ಇಲ್ಲ, ನೀವು ಅಪರಿಚಿತರು ಎಂದು ಸಹ ಅನ್ನಿಸುವದಿಲ್ಲ. I am feeling comfortable , ಮೇಲಾಗಿ ಇದು ನಾನು ದಿನವೂ ಮಲಗುವ ಜಾಗ ಯಾವ ಕಿರಿಕಿರಿಯೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದಳು ಜ್ಯೋತಿ
ಸರಿ ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸನ್ನು ಕೇಂದ್ರಿಕರಿಸಲು ಸಹಾಯವಾಗಲಿ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿರಿ ಎಂದೆ.
ಆಕೆ ನಗುತ್ತ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗಿದರು. ಆಕೆಯ ಮುಖ ಗಮನಿಸಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಅಳುಕಿಲ್ಲ.
ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಏನೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದು ಅದನ್ನು ವಾಯ್ಸ್ ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಹಾಕಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಜ್ಯೋತಿ ಮಲಗಿದ್ದ ದಿಂಬಿನ ಪಕ್ಕ ಇಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿದರೆ, ಮಾತನಾಡಬೇಡಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ತನ್ನ ತೋರು ಬೆರಳನ್ನು ಅವನ ತುಟಿಯ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಅಭಿನಯಿಸಿದ. ಇದು ಬಹುಶಃ ಜ್ಯೋತಿಯ ಮಾತನ್ನೆಲ್ಲ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿ ಅವಳು ಮೇಲೆದ್ದ ನಂತರ ಅವಳಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿ ಗೋಳಾಡಿಸಲು ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಕೊಂಡು, ನನಗೂ ನಗು ಬಂದಿತು
ಜ್ಯೋತಿ , ಈಗ ಸುಮ್ಮನೆ ಈ ದಿನದ ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ……..
ನಾನು ನಿಧಾನವಾದ ದ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ,
ಹಾಗೆ ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತ ಹೋಗಿ.
ಜ್ಯೋತಿ ನುಡಿದಳು
ಆಗಲಿ ಬಿಡಿ ಅದರಲ್ಲೇನು ವಿಶೇಷವಿಲ್ಲ. ಈದಿನವೂ  ಎಂದಿನಂತೆ ಆರುಘಂಟೆಗೆ ಎದ್ದು, ಮುಖತೊಳೆದು, ಹೋಗಿ ಹಾಲು ತಂದೆ. ಈ ಮನುಷ್ಯ , ನನ್ನ ಗಂಡ ಆನಂದ ,  ಎಮ್ಮೆಯ ತರ ಮಲಗೇ ಇದ್ದರು
(… ಅವಳ ನಗು) .
ನಂತರ ಕಾಫಿ ಮಾಡಿದೆ, ಕಾಫಿಯ ವಾಸನೆ ತಾಗುತ್ತಲೆ ಇವರು ಎದ್ದು ಕುಳಿತರು. ಕಾಫಿಮುಗಿಸಿ, ಬಾಗಿಲ ಕಸ ತೆಗೆದು, ನೀರು ಹಾಕಿ ರಂಗೋಲಿ ಮುಗಿಸುವಾಗ, ಪೇಪರ್ ಬಂದಿತ್ತು. ಪೇಪರ್ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತೆ. ಇವರು ಎಂದಿನಂತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದು ವಾಟ್ಸಪ್ ಪೇಸ್ ಬುಕ್ ಎಂದು ಮುಳುಗಿದ್ದರು. ಈ ದಿನ ಬಾನುವಾರ ಬೇರೆ ಆಪೀಸಿಗೆ ಹೋಗುವ ಆತುರವು ಇಲ್ಲ . ಎಲ್ಲವೂ ನಿಧಾನವಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶಶಾಂಕನ ಪೋನ್ ಬಂದಿತು, ಅವನು ಊಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾನಂತೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ. ಇಂದು ರಾತ್ರಿಯೋ, ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆಯೋ ಬರಬಹುದು. ಸರಿ ಸ್ನಾನ ತಿಂಡಿ ಊಟ ಅಂತ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸುವಾಗ ನೀವೆಲ್ಲ ಬಂದಿರಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತೆವು. ಮರೆತೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದೆ ಅಕಾಶ್ ಎಂದು ಪುನೀತ್ ರಾಜ್ ಕುಮಾರದು, ಇವರು ಶತದಿನೋತ್ಸವ ಎಂದು ರೇಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ನೂರನೇ ಸಾರಿ ಅದೇ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಿರುವೆ ಎಂದು  ….., ಬಹುಶಃ .. ಅಷ್ಟೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.
ಜ್ಯೋತಿ ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು.
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಒಂದು ಮೌನ. ಎಲ್ಲರ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿಗಳು, ಆರ್ಯ ಅವನ ಪತ್ನಿ ಉಷಾ , ಸಂದ್ಯಾ ಎಲ್ಲರೂ ಮುಂದೆ ಏನಾಗಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಕುತೂಹಲದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಆನಂದ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ.
ನಾನು
ಸರಿ ಈಗ ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ಏನಾಯಿತು ಹೇಳಬಲ್ಲಿರಾ ?
ನಿನ್ನೆ ಶನಿವಾರ, ಇವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿದ್ದರು, ಶನಿವಾರದ ಪ್ರಯುಕ್ತ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಎಂದು ಹೋಗವರಲ್ಲ. ಮಠಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದರು, ಇವರು ಬರುವಾಗ ನಾನು ದೋಸೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅವರು ಈ ದಿನ ತಿಂಡಿಯ ಡಭ್ಭಿ ಬೇಡ ಎಂದರು. ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟರು.  ನಾನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನವೂ ದೋಸೆಯನ್ನೆ ತಿಂದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ನಂತರ ಸಂಜೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರು ಬಂದಿದರು. ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗಿ ಬಂದೆವು ಪಾರ್ಕ್ ತನಕ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾಸ್ ನವನು ಬಂದು ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದ. ಸಂಜೆ ಇವರು ಆಪೀಸಿನಿಂದ ಬಂದರು. ಕಾಫಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟೆ. ನಂತರ ಟೀವಿ ನೋಡಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಒಂದುಬರುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ನಾಟಕದ್ದು ಅದನ್ನು , ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಬೇಡ ಎಂದೆ ಚಪಾತಿ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಇವರು ಚಪಾತಿ ನಂತರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾವಿನಹಣ್ಣು ಇಳಿಸಿದರು. ಹತ್ತು ವರೆಗೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟೆವು ಅಷ್ಟೆ
ಸರಿ ಈಗ ನೀವು ಮತ್ತು ಹಿಂದೆ ಹೋಗಬಲ್ಲಿರಾ, ನಿಮಗೆ ಯಾವ ದಿನವೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸಿಗೆ ಏನು ನೆನಪು ಬರುವುದೋ ಅದು.
ಕ್ಷಣಮೌನ….. ಜ್ಯೋತಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.
ಕಳೆದ ಬಾನುವಾರ ಮಗ ಶಶಾಂಕ ಇದ್ದಕ್ಕಿದಂತೆ ಬ್ಯಾಗು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟುನಿಂತ ( ಅವಳ ದ್ವನಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಗಿತ್ತು ).

ಅವನು ಟೂರ್ ಎಂದು ಹೋಗುವುದು ಸಹ ನಮಗೆ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಏರ್ಪಾಡು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಡೆಯ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಡುವಾಗ ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿದ. ನಾನು ಆನಂದ್ ಗೆ ಹೇಳಿದರೆ, ಅವರು ನೀವಿಬ್ಬರು ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಧರಮಾಡಿರುತ್ತೀರಿ ನನಗೆ ಏನು ತಿಳಿಸುವದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕೂಗಾಡಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದರೂ ನಂಬುವದಿಲ್ಲ. ಶಶಾಂಕ ಈ ವಯಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ವರ್ತನೆ ನೋಡುವಾಗ ಭಯವಾಗುತ್ತೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅವನಿಗೆ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲವೇನೊಎನ್ನುವಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ.
ನಾನು ಕೇಳಿದರೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೂಗಾಡಿದ. ಎಲ್ಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಬನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲೇ ಹೇಳುವದಲ್ಲವೇನೊ ಅಂದರೆ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದರೆ ನೀವು ನನಗೆ ಹೋಗಲು ಎಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತೀರಿ ಎನ್ನುವ ಉತ್ತರ. ಹಣವನ್ನು ಮನಬಂದಂತೆ ಖರ್ಚುಮಾಡಬೇಡ ಹಿಡಿತವಿರಲಿ ಎಂದು ಇವರೆಂದರೆ ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ, ನಾನು ಓದು ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಂತ ಸೇರಲಿ , ನೀವು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿರುವ ಹಣವನ್ನೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕ ಹೇಳಿ,  ವಾಪಸ್ಸು ಬಿಸಾಕುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಯಾವ ಮಾತನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಹೊರಡುವಾಗ ಅಂದು ಹೋದ ಮಾತು ನನ್ನನ್ನು ಒಂದು ವಾರವಾದರು ಕೊರೆಯುತ್ತಿದೆ.
'ನಾವು ಹೆತ್ತು ಹೊತ್ತು ಸಾಕುವದಕ್ಕೆ, ನಮ್ಮ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲವೇನೊ ' ಅಂದರೆ
'ಅದರಲ್ಲಿ ಏನು ವಿಶೇಷವಿದೆ, ಎಲ್ಲ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಾರೆ ಬೆಳಸುತ್ತಾರೆ, ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ನಾಯಿ ಹಂದಿಗಳು ಸಹ ತಮ್ಮ ಮರಿಯನ್ನು ಬೆಳಸುತ್ತವೆ'ಎಂದ
'ಅಂದರೆ ನಾವು ನಾಯಿ ಹಂದಿಗೆ ಸಮವೇನೊ 'ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು, ನನ್ನನ್ನು ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಯಿಮರಿಯಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಿರಿ,  ಅಷ್ಟೆ ಮುದ್ದಿನಿಂದ, ಅದಕ್ಕೆ ಚೈನ್ ಹಾಕಿ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿರುವಿರಿ, ನನಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ
ಎಂದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿ ಹಣ ಪಡೆದು ಹೊರಟುಹೋದ. ಈಗಲೂ ಅವನು ಪೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದು, ಅಕೌಂಟಿಗೆ ಹಣ ಹಾಕಿ , ಏಟಿಎಮ್ ಕಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಡ್ರಾ ಮಾಡುವೆ ಎಂದು ಹೇಳುವದಕ್ಕೇನೆ'
ನಾನು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾರ ಬಳಿ ಹೇಳಲಿ, ಇವರು ಕೇಳಿದರೆ ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಕೂಗಾಡುತ್ತಾರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜಗಳ .
ಜ್ಯೋತಿ ಮೌನ ತಾಳಿದಳು. ನನಗೆ ಏನು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಆನಂದನ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಅವನ ಮುಖವೂ ಸಪ್ಪೆಯಾಗಿತ್ತು ಏನನ್ನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ನಾನೀಗ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಜ್ಯೋತಿ , ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗಿ ಹೊರಗಿನದನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಯಾವ ಮಾತು ಆಡಬೇಕು ಆಡಬಾರದು ಎಲ್ಲರೂ ಇದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುವ ವಿವೇಚನೆ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಸುತ್ತಲೂ ಕುಳಿತ ಎಲ್ಲರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಿಂತರೆ ಸರಿಯೇನೊ. ಎಲ್ಲರ ಎದುರಿಗೆ ನಗುತ್ತ ಇರುವ ಜ್ಯೋತಿ ಮತ್ತು ಆನಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹುದೆಲ್ಲ ದುಃಖ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿರಿಲಿಲ್ಲ.
'ಜ್ಯೋತಿ ಇದು ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೆ ಅಲ್ಲವೇ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಶಶಾಂಕ ಇನ್ನು ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ, ಯೋಚಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡವನಾದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ವಯಸ್ಸಿನ ದುಡುಕುತನಕ್ಕೆ ನೀವು ಇಷ್ಟೊಂದು ಕೊರಗುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ ' ಎಂದೆ.
ಆನಂದನ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ, ಮುಂದುವರೆಯಲಿ ಅನ್ನುವಂತೆ ಮುಖಭಾವ ಮಾಡಿದ. ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿದಿದ್ದೆ ಅವನೇ ಹಾಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ಮತ್ತೆ ನುಡಿದೆ
ಜ್ಯೋತಿ ನಿಮ್ಮ ಮನಸಿಗೆ ಯಾವುದೇ ನೆನಪು ಬರಲಿ , ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ . ಆದರೆ ಅದು ಒಂದು ಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೆ ಬರಲಿ . ಅಲ್ಲದೇ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮನಸಿಗೆ ಬರುವ ಎಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹೇಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ನೆನಪೂ ಮತ್ತೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಿರಿ. ನೆನಪಿಡಿ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಒತ್ತಡ ಹಾಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಿಪ್ನಾಟಾಯಿಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀವು ಚಿಂತಿಸಲು ಸಮರ್ಥರಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ಈಗ ಮತ್ತೂ ಹಿಂದಿನ ಯಾವುದಾದರು ಸಂದರ್ಭ ನೆನೆಯಿರಿ.
ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೆನೆಪನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಸಂಕೋಚವೂ ಇಲ್ಲ ಅಣ್ಣ ಎಂದಳು ,
ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಥಮ ಭಾರಿ ಅಣ್ಣ ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಳು. 
ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾನು ಆ ಮನೆಗೆ ಸ್ನೇಹಿತನಂತೆ ಬಂದು ಹೋಗುವದರ ಹೊರತು ಮತ್ಯಾವ ಭಾವಾನರೀತಿಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಆಕೆ ಅಣ್ಣ ಅಂದಿದ್ದು, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬೆರಗು ಮೂಡಿಸಿತ್ತು.
ಜ್ಯೋತಿ ತನ್ನ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಿದಳು.
ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದ ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೆ ನಾವು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದ ಹಣಕ್ಕೆ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಮಾಡುವ ಸೇವೆಗೂ ಅಷ್ಟೆ ನಮ್ಮಕರ್ತವ್ಯ ವಾಗಿರುತ್ತೆ. ಅವರಿಗೆ ಒದಗಿಸುವ ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಸಹ ನಮ್ಮ ಕರ್ತ್ಯವ್ಯದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರುತ್ತೆ, ಅವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆತ್ತ ಮಕ್ಕಳು ಅನ್ನುವಾಗ ಕಾರಣ ಬೇರೆ ಇರುತ್ತೆ. ಇದು ತಾಯಿಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಕಾರಣ. ಒಂದು ಮಗುವನ್ನು ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳು ನಮ್ಮ ಒಳಗೆ ಹೊತ್ತಿರಲು ಕಡೆಗೆ ಹೆರಿಗೆಯ ದಿನ ಅನುಭವಿಸುವ ಆತಂಕ, ಆ ನೋವು ಬಹುಶಃ ತಾಯಿಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಭಾವ, ಅದು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಲಿ, ಅವರ ತಂದೆಗಾಗಲಿ ತಿಳಿಯುವದಿಲ್ಲ.
ಆಕೆಯ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಆನಂದ ನನ್ನನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೂ ಬಹುಶಃ ಇದೆಲ್ಲ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ, ಜ್ಯೋತಿ ಇಷ್ಟು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲಳು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ. ನಾನು ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತವರ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಸಂದ್ಯಾ ಮತ್ತು ಉಷಾ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸುವೆನೊ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕವಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಿತು.
ಜ್ಯೋತಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಶಶಾಂಕ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ ಅದನ್ನು ನಾನು ಮರೆಯುವ ಘಟನೆಯಲ್ಲ , ಅವನ ಬಸಿರು ಹೊತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ಸಾಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟ ಶ್ರಮ ಅನುಭವಿಸಿದೆ. ಮೊದಲಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಡಾಕ್ಟರ್ ಏನೇ ಆದರು ಸೀಸೇರಿಯನ್ ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ ಅಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಹೆರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟುನೋವು ಅನುಭವಿಸಿದೆ.  ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಶಭ್ಧವನ್ನು ಡಿಸಿಬಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅಳೆಯುವಂತೆ ನೋವನ್ನು ಸಹ ಇಂತಹುದೇ ಒಂದು ಮಾಪನದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಬಹುದು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೆರಿಗೆ ನೋವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಅನುಭವಿಸಿರುವದಿಲ್ಲ. ಅವರು ನೋವನ್ನು ಮಾಪನದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯುವೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ನಗು ಬರುತ್ತದೆ. ಹೆಣ್ಣು ಅನುಭವಿಸುವ ಹೆರಿಗೆನೋವಿನ ಅನುಭವ ಅವಳಿಗೆಮಾತ್ರ ವೇಧ್ಯ. ಶಶಾಂಕ ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಅದೇನೊ ತೊಂದರೆ ಆಯಿತು, ಕಡೇಯವರೆಗೂ ಸರಿ ಇದೆ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಡಾಕ್ಟರ್ ಗಳು ಕಡೆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಕ್ಕಾವಿಕ್ಕಿಯಾದರು. ನನಗಂತು ಆ ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಜೀವನ ಮುಗಿಯಿತು ಅನ್ನುವ ಭಾವ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು. ಸಾವಿಗೆ ಸಿದ್ದಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ಅಂತಹ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆತಂಕವೆಂದರೆ ಒಂದುವೇಳೆ ಹೆರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸತ್ತು ಮಗು ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟರೆ, ಅದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಯಾರು. ಅಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಆನಂದ ಏನು ಮಾಡುವನು ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು.
ಜ್ಯೋತಿ ಮೌನವಾದಳು, ಆನಂದ ಎಂತದೋ ಒಂದು ಭಾವದಿಂದ ಬೆರಗಿನಿಂದ ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಅಂತಹ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ನಾನು ಶಶಾಂಕನನ್ನು ಪಡೆದೆ. ಅವನು ನನ್ನ ದೇಹದ ಒಂದು ಭಾಗ ಅನ್ನುವಂತೆ ಬೆಳೆಸಿದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನು ಸ್ವತಂತ್ರ್ಯ. ನನ್ನ ಅನುಭವ ಅವನಿಗೆ ಅನಗತ್ಯ. ಕಡೆಗೆ ನಾಯಿ ಹಂದಿಗೆ ಸಹ ನಮ್ಮ ಶ್ರಮವನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದ.
ಜ್ಯೋತಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಸಂದ್ಯಾ ಎದ್ದು ಬಂದವಳು, ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತು
ಜ್ಯೋತಿ ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಿರುವಿ, ಸಮಾದಾನ ಪಟ್ಟುಕೊ , ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಅವನು ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗ. ನಿನಗೆ ಈಗ ಶ್ರಮವಾಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬಿಡೋಣ, ಎದ್ದೇಳು, ನಾನು ಕಾಫಿ ಮಾಡಿ ತರುವೆ ' ಎಂದಳು
ಆದರೆ ವಿಚಿತ್ರ ಗಮನಿಸಿದೆ, ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಸಂದ್ಯಾ ಹೇಳಿದ ಸಮಾದಾನದ ಮಾತು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನನಗನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೇಕೆ ಆಕೆಯನ್ನು ನಾನು ಹಿಪ್ನಾಟಾಯಿಸ್ ಏನು ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಮೊದಲಿಗೆ ನನಗೆ ಆ ಹಿಪ್ನಾಟೈಸ್ ಅಥವ ಸಂಮೋಹನ ವಿದ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತು ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರವಾದಂತಿದೆ. 

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು.

Tuesday, April 11, 2017

ನೆನಪಿನ ಪಯಣ: ಬಾಗ - 1

ನೆನಪಿನ ಪಯಣ:  ಬಾಗ - 1 

ಅದು ಪ್ರಾರಂಭವಾದುದೆಲ್ಲ ಸಾದಾರಣವಾಗಿಯೆ !
ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದೊಂದು ವರ ದಿಂಬಿಗೆ ತಲೆಕೊಟ್ಟ ಕ್ಷಣವೇ ನಿದ್ದೆ ಆವರಿಸುವುದು. 
ನನ್ನಂತ ಕೆಲವರ ಪಾಡು ಕಷ್ಟ , ಮಲಗಿ ಎಷ್ಟು ಕಾಲವಾದರು ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯದ ನಿದ್ರಾದೇವಿ. ನಿದ್ರಾದೇವಿಯನ್ನು ಅಹ್ವಾನಿಸಲು ಹೊಸ ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಪ್ರಯೋಗ. 

   ಒಮ್ಮೆ ಕೆಲವು ರಾತ್ರಿ  ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮನಸನ್ನು ಒಂದೇ ಕಡೆ ಕೇಂದ್ರಿಕರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತ, ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ರಾತ್ರಿಯ ತನಕ ಏನೆಲ್ಲ ಆಯಿತು ಎಂದು ನೆನೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ಯಾರುಯಾರ ಜೊತೆಯೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಿದೆ, ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಏನು ತಿಂದೆ, ಮಧ್ಯಾನ್ಹದ ಊಟ ,   ಕೆಲಸ ಹೀಗೆ ನೆನೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ನಿದ್ರೆ ಆವರಿಸುತ್ತ ಇತ್ತು.    

ಕೆಲವು ದಿನ ನನ್ನ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ದೂಡುತ್ತ ಹೋದೆ. ನಿನ್ನೆ ಏನಾಯಿತು , ಹಾಗೆ ಕಳೆದ ಬಾನುವಾರ ತಿಂಡಿ ಏನು ?  ಮನೆಗೆ ಯಾರು ಬಂದಿದ್ದರು, ಏನೆಲ್ಲ ಆಯಿತು ಹೀಗೆ. 

ಅಂತಹ ಪ್ರಯೋಗ ಮುಂದುವರೆದು, ಮಲಗುವ ಮುಂಚೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು,  ಕಳೆದ ವರ್ಷಗಳು, ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಇದ್ದ ಊರು, ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಇದ್ದ ಸ್ಥಳ, ಬೇಟಿ ಮಾಡಿದ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರು. ಎಲ್ಲ ಆಗುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಮದುವೆ, ಮದುವೆಗೆ ಮುಂಚಿನ ದಿನಗಳು, ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನ, ಮತ್ತೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿನ ದಿನಗಳು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರ ಒಡನಾಟ. ಆಗಿನ ದಿನಗಳನೆಲ್ಲ ನೆನೆಯುವುದೆ ಒಂದು ಕ್ರಮವಾಯಿತು. ತೀರ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸಿನ ಯಾವುದೋ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ಪಯಣ ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.  




ತುಂಬಾ ಹಿಂದೆ ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಹುಟ್ಟಿನ ದಿನ, ಅದನ್ನು ನೆನೆಯಲು ಸಾದ್ಯವಾದರೆ!!  
ಹುಟ್ಟಿನ ದಿನದಿಂದ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಸಾದ್ಯವಿಲ್ಲವೇನೊ!! 

ಅದು ಹೇಗೆ?  ಹಾಗಾದರೆ, 

ನಾನು ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಕ್ಷಣಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲವೇ ?  
ಹೌದು! 
ಅದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲವೆ ? . 
ನಾನು ಈ ಭೂಮಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರುವೆ ಅನ್ನುವಾಗ, ಈ ಭೂಮಿಬಂದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೂ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುವ ಯೋಚನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.  ಅಂತಹ ಯೋಚನೆಗೆ ಒಂದು ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಕೊಡಲು ನನಗೆ ಸಾದ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಂತಹ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಾನುವಾರ ಅಥವ ರಜಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. 

ಆದಿನ ಇದ್ದದ್ದು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಆನಂದನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ.

ಅವನು ನನಗೆ ತೀರ ಅತ್ಮೀಯನೆ. ಅವನ ಪತ್ನಿ   ಸಹ ಪರಿಚಿತಳೆ, ಎಷ್ಟು ಅಂದರೆ ಅವನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವಷ್ಟೆ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ಆಕೆಯ ಜೊತೆ ಸಹ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಕೆಯ ಹೆಸರು ಜ್ಯೋತಿ. 
ಅವರಿಬ್ಬರಲ್ಲದೆ ಜ್ಯೋತಿಯ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಸಂಧ್ಯ ಎನ್ನುವವರು, ಹಾಗು ಆನಂದನ ಗೆಳೆಯ ಆರ್ಯ ಹಾಗು ಅವನ ಪತ್ನಿ ಉಷಾ. ಹಾಗು ನಮ್ಮ   ನಡುವೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವಯಸ್ಸಾದ ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿಗಳು ಸಹ ಇದ್ದರು. 

ಮಧ್ಯಾಹ್ನನ ಊಟದ ನಂತರ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಮಲಗುವಾಗ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಹೇಳಿದೆ.  
ಕೇಳಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಕ್ಕರು. 

ನಂತರ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರುತ್ತಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಲ್ಲರೂ ಗಂಭೀರ.  
ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಮುಂಚೆ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇರಲಿಲ್ಲವೇ ?

’ ತೀರ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಲಿಕ್ಕಾಗದು, ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲ’
ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಮೂರ್ತಿಗಳು ನುಡಿದಾಗ, ಆರ್ಯ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟ. 
ಮೂರ್ತಿಗಳು ಕೋಪಗೊಂಡರು.
ನಾನು ಹೇಳಿದೆ 
 ಇಲ್ಲ ನಾನು ಆ ಬಗ್ಗೆ , ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮ.. ಆ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬೌತಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ, ಹಾಗೆ ಹೇಳುವದಾದರೆ , ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಮುಂಚೆ ನಾವು ಅಂಶ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಲ್ಲಿ ಜೀನ್ಸ್ ಅಥವ ಜೀವಕೋಶಗಳ ರೂಪಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಿರುತ್ತೇವೆ, ಹಾಗೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಅವರ ತಂದೆಯ ದೇಹದ ಅಂಶವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ನಮ್ಮ ವಂಶದಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಂಶರೂಪವಾಗಿ ಇದ್ದೆ ಇರುತ್ತೇವೆ ಅಲ್ಲವೇ ?

ಉತ್ತರ ಅನ್ನುವಂತೆ.ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಮಾತಿನ ಜಾಡು ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದರು

ಹೌದು , ಅದಕ್ಕೆ ಮೂವತ್ತೆರಡು ತಲೆ ಅನ್ನೋದು, ನಮ್ಮ ಪಿತೃಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾವು ಇದ್ದೆ ಇರುವೆವು. ತಿಥಿಮಾಡುವಾಗಲು ಅಷ್ಟೆ, ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಹಾಗು ತಾಯಿಯ ಹಿಂದಿನ ಮೂವತ್ತೆರಡು ತಲೆಗಳ ಹೆಸರು ಹೇಳುವೆವು ಅಲ್ಲವೆ?’


ನಾನು ಅವರ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟು ಪುನಃ ಹೇಳಿದೆ,

ಹಾಗೆ ನೋಡುವದಾದರೆ, ಮನುಷ್ಯ ಎನ್ನುವ ಜೀವಿಯ ಹುಟ್ಟು ಆರು ಮಿಲಿಯನ್  ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಆಯಿತು, ಅನ್ನುವದಾದರೆ ನಾವು ಆಗಿನಿಂದಲೇ ಇದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಈ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ , ನಮ್ಮ ಬೌತಿಕ ಅಂಶರೂಪದಲ್ಲಿ, ಜೀನ್ಸ್ ಗಳ ಕೋಶಗಳಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸೇ ಇದ್ದೇವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ನೆನಪು ಸಹ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುವ ಸಾದ್ಯತೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿನ ಹಿಂದೆ ಬಿಡಿ, ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿನ ನಂತರದ ದಿನಗಳನ್ನು ಸಹ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲು ನಮ್ಮಿಂದ ಆಗುವದಿಲ್ಲ’

ಅದಕ್ಕೆ ಆರ್ಯ ಎಂದ, 

ಅದರಲ್ಲೇನು ಕಷ್ಟವಿದೆ, ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲ ಮರೆತಿರಬಹುದು, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಡಲೂ ಸಾದ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಪ್ರಮುಖ ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲ ಸಾದಾರಣ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೆ, ಅದನ್ನು ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇನೊ ಅಂದ

ಅದಕ್ಕೆ ನಾನೆಂದೆ 
ಇಲ್ಲ ಅಷ್ಟು ಸುಲುಭವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ನೆನಪು ಅದರಲ್ಲೂ ಗಂಡಸರ ನೆನಪು ಅತೀ ಸೀಮಿತ. ಕೆಲ ಹೆಂಗಸರಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಶಕ್ತಿ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಅದನ್ನು ನಿದ್ದೆ ತರಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಉಪಯೋಗಿಸುವದಿಲ್ಲ 
ಎಂದು ನಕ್ಕೆ 

ಆನಂದ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟ

ನಿನ್ನ ಮಾತು ನಿಜವಪ್ಪ, ನನಗಾದರೆ ಅದೇನೊ ಮದುವೆಯ ದಿನವೇ ಮರೆತುಹೋಗಿರುತ್ತದೆ, ಇವಳಾದರೆ ನೋಡು,( ಎನ್ನುತ ಜ್ಯೋತಿಯತ್ತ ಕೈ ತೋರಿಸಿ ಹೇಳಿದ)  ಮದುವೆಯ ದಿನ ಅವಳ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಉಟ್ಟಿದ್ದ ಸೀರೆಯ ಬಣ್ಣ ಸಹ ನೆನಪಿರುತ್ತದೆ. ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇವರ ಅಜ್ಜಿಯ ತರಾನೆ. ಅವರು ಅಷ್ಟೆ, ಅವರ ನಾದಿನಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಡುಗೆ ಏನೇನು ಮಾಡಿದ್ದರು, ಅದಕ್ಕೆ ಉಪ್ಪು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಈಗ ಐವತ್ತು ವರುಷದ ನಂತರವೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. 
ಎನ್ನುತ್ತ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕ 
ಜ್ಯೋತಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅವಮಾನ ಆಯಿತೇನೊ ಎಲ್ಲರೆದುರು ಅಂದಿದ್ದು, ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು , ಅವಳನ್ನು ಸಮಾದಾನಪಡಿಸಲು ನುಡಿದೆ, 

ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿ, ಹಾಗೆ ನೋಡುವದಾದರೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿರುವ ಶಕ್ತಿ ಅದು, ಅವರ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ ಯಾಗಲಿ, ಕಣ್ಣಿನ ಶಕ್ತಿಯಾಗಲಿ ನಮಗೆಲ್ಲಿ, ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತ, ಹೆಣ್ಣು ನೂರಾರು ಬಣ್ಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲಳು, ಗಂಡಸರು ಬಹುತೇಕ ಅದರಲ್ಲಿ ಸೊನ್ನೆ, ಬಹಳಷ್ಟು ಗಂಡಸರು ಬಣ್ಣಗುರುಡು ಎಂದೆ . 

ಆನಂದ, 
’ಸರಿಯಪ್ಪ, ಅವಳನ್ನು ನೀನೆಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತೀಯ, ಈಗ ನೀನೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆಯಲ್ಲ ಅದೇನೊ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುವ ಪ್ರಯೋಗ ಅದನ್ನು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸು ನೋಡೋಣ , ಅವಳ ಶಕ್ತಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದ 

ನಾನು ಹೇಳಿದೆ, 
ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನ ರೀತಿ ನಿದ್ದೆಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆಕೆ ಒಪ್ಪಿದರೆ ಆಕೆಯ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ, ಹಾಗು ನೆನಪಿನ ಪಯಣ ಎಷ್ಟು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೋಡಬಹುದೇನೊ  

ಆರ್ಯ ಈಗ ಉತ್ಸಾಹಿತನಾದ, 

ಹೌದು ಸಾರ್, ಈ ಪ್ರಯೋಗ ಏಕೆ ನೀವು ಮಾಡಬಾರದು, ಜ್ಯೋತಿಯವರು ಒಪ್ಪಿದರೆ, ಅವರನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮಕ್ಕೂ ಕಳಿಸಿಬಿಡಿ, ನಂತರ ನೀವು ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಬರಬಹುದು, ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಬರುತ್ತಲ್ಲ  ಹಾಗೆ.  

ಆಗ ಆನಂದ ಎಂದ 
ಸರಿ ಈಗ ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಏನು , ಬೇಕಿದ್ದರೆ ನಾವೆ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡೋಣ, ಜ್ಯೋತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದ  (ಎನ್ನುತ್ತ) 
ಅಲ್ಲವೇನೆ ಎಂದ , ಜ್ಯೋತಿ ನಗುತ್ತ ನಾನೇನೊ ಸಿದ್ದ, ಎಂದಳು. 

ನಾನೀಗ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ನಾನೊ ಎಂತದೋ ಒಂದು ಸಮಯ ಕಳೆಯುವ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡೋಣ ಎಂದಿದ್ದರೆ, ಇವರೆಲ್ಲರು ನನ್ನನ್ನು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ನೂಕುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸಿದ್ದನಿರಲಿಲ್ಲ. 

" ನೋಡಿ ನಾನು ಯಾವ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೂ ಬಂದಿಲ್ಲ, ಸುಮ್ಮನೆ ಚರ್ಚೆಯ ಮಾತಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ ಅಷ್ಟೆ. ನಾನೇನು  ಆ ರೀತಿಯ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಪರಿಣಿತಿ ಹೊಂದಿಲ್ಲ'  ಎಂದೆ

ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಣಿತಿ ಯಾಕಪ್ಪ,  ಜ್ಯೋತಿಯವರನ್ನು ಹಿಂದಿನದೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಎನ್ನುವುದು ಅಷ್ಟೆ ತಾನೆ ? ಅವರು ಎಷ್ಟು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವುದಷ್ಟೆ ಕುತೂಹಲ ಎಂದ ಆರ್ಯ. 

ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ನಾವು ಏನಾದರು ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ, ಜ್ಯೋತಿ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಆದರೆ '  
ಆರ್ಯನ ಹೆಂಡತಿ ಉಷಾ ಅನ್ನುವಾಗ , ಸಂದ್ಯಾ ಸಹ ದ್ವನಿಗೂಡಿಸಿದರು

'ಇಂತಹುದೆಲ್ಲ ನಾವು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಲು ಹೋಗುವುದು ತಪ್ಪು, ಒಂದುಹೋಗಿ ಒಂದು ಆದರೆ ಕಷ್ಟವೇ ಅಲ್ಲವೇ ? 

ಆದರೆ ಆನಂದ , ಮತ್ತು ಜ್ಯೋತಿ ನಿಶ್ಚಿಂತರಾಗಿದ್ದರು.

ಅಯ್ಯೋ ಎಲ್ಲರೂ ಎಷ್ಟು ಹೆದರುವಿರಪ್ಪ, ನಾವೇನು ಹಿಪ್ನಾಟಿಸಂ  ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೆ , ಇವಳ ಮೇಲೆ , ಇವಳ ಮನಸ್ಸು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ, ತುಂಬಾನೆ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ , ಯಾತಕ್ಕೂ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕೇರ್‍ ಮಾಡೋಲ್ಲ, ಯಾರ ಮಾತು ಕೇಳಲ್ಲ 
ಆನಂದ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಜ್ಯೋತಿ ನುಡಿದಳು 

ಹೌದಪ್ಪ ನಾನು ಸ್ಟ್ರಾಂಗೆ , ಹಾಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಬ್ಬರ ವಶವಾಗೋಲ್ಲ. ಅದೆಲ್ಲ ವೀಕ್ ಇರುವವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಷ್ಟ ಅಷ್ಟೆ ಅಂದಳು. 

ಹೀಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಾತುಗಳು, ವಾದಗಳು ನಡೆದವು. ಕಡೆಗೆ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿನ ಪಯಣದ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವದೆಂದು ನಿರ್ಧಾರವಾಯಿತು. 
ನಂತರ ಜ್ಯೋತಿ ಹಾಗು ಸಂದ್ಯಾ ಹೋಗಿ ಕಾಫಿ ಮಾಡಿ ತಂದ ನಂತರ ಎಲ್ಲರ ಕಾಫಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಯಿತು.  
ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾದೆವು
………….     
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು.

Thursday, December 22, 2016

ಬೆಳಕು-ಸತ್ಯ-ಕತ್ತಲೆ-ಅಜ್ಞಾನ

ಬೆಳಕು-ಸತ್ಯ-ಕತ್ತಲೆ-ಅಜ್ಞಾನ

"ಸೂರ್ಯನಂತಹ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನಪಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಕತ್ತಲನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳಿಸಲು ಸಾದ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯ ಮನಸನ್ನು ಕಲಕುತ್ತದೆ "
ಕೆಲವುದಿನದ ಕೆಳಗೆ ಈ ರೀತಿ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಟೇಟಸ್ ಹಾಕಿದ್ದೆ,
ಅದಕ್ಕೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಾಮೆಂಟ್ಸ್ ಬಂದವು, 
ನನ್ನ ಈ ಮಾತನ್ನು ಬಹುತೇಕ, ಋಣಾತ್ಮಕ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ,
"ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ತಿಮಿರ, ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಮುಸುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುದಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ
ಎನ್ನುವ, ಮತ್ತು ಅದೇ ಅರ್ಥ ಕೊಡುವ ಧನಾತ್ಮಕ ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯ ಕಾಮೆಂಟ್ ಗಳು ಬಂದವು,
ನನಗೂ ಆಗ ನನ್ನ ಮಾತು ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆಮೇಲೆ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು, ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ, ಕತ್ತಲನ್ನು ನಿರಾಶವಾದವೆಂದು, ಬೆಳಕನ್ನು ಆಶಾವಾದವೆಂದು ಭ್ರಮಿಸುವ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.
ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಬೆಳಕನ್ನು ಜ್ಞಾನದ ಸಂಕೇತವನ್ನಾಗಿ ಕತ್ತಲನ್ನು ಮೂಢತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿಯು ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ.
ಆದರೆ ತರ್ಕವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬಳಸಿ ನೋಡಿದರೆ, ಬೆಳಕು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿನ ನಿಗೂಡತೆಯನ್ನು ಬೇಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನಬಹುದೇನೊ.
ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಅಗಾದತೆ ಎಷ್ಟು ಎನ್ನುವದನ್ನು ಯಾರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಒಂದು ಕೊನೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದೆ ಕೊನೆಗೆ ಇರಬಹುದಾದ ವಿಸ್ತೀರ್ಣವನ್ನು ಅರಿಯಲು, ಅದರ ಕೊನೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದು. ಅಂತಹ ವಿಶಾಲ ಭ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಆವರಿಸಿರವುದು ಅಗಾದ ಕತ್ತಲು. ಅಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಅರಿವಿಗೆ ಬರದ, ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳಲು ಶಕ್ಯವಿಲ್ಲದ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಪ್ರದೇಶ.
ಕತ್ತಲು ಬರೀ ಕತ್ತಲು.
ಹಗಲೆಲ್ಲ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿನ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಲ್ಲಿನ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು, ಭೂಮಿ ತನ್ನ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿದೊಡನೆ, ಆ ಕತ್ತಲನ್ನು ಓಡಿಸಲು ಅಶಕ್ಯ. ಸೂರ್ಯ ನಮ್ಮ ಅತೀ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ನಕ್ಷತ್ರ, ಇವನ ಶಕ್ತಿಯೆ ಇಷ್ಟು ಅನ್ನುವಾಗ, ಎಲ್ಲ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕೂಡಿದರು, ಅಗಾದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಓಡಿಸಲು, ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ (ವರ್ಷ ಅನ್ನುವುದು ಸಹ ನಮ್ಮ ಭ್ರಮೆ ! ) ಅಳಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಸತ್ಯ.
ಇಂತಹ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ದುರ್ಭರ ಕತ್ತಲೆ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿರುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು. ನಮ್ಮ ಎಣಿಕೆಗೆ ಅಗಾದ ಎನಿಸಬಹುದಾದ ಸೂರ್ಯನಿಗಿಂತಲೂ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಮಿಗಿಲಾದ ದೊಡ್ಡದಾದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಇದ್ದರು ಸಹ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಆವರಿಸಿರುವುದು ಕತ್ತಲೆ ಹಾಗು ನಿಗೂಡತೆ. ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಆಚೆಗೆ ಇಂತಹುದೇ ಅದೆಷ್ಟು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳಿವೆ ಯಾರು ಅರಿಯರು
ಇಂತಹ ಅಗಾದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಬೇದಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುತ್ತಿರುವುದು ಇದೇ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಅವುಗಳು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುತ್ತಿರುವುದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯವನ್ನು , ನಿಗೂಡತೆಯನ್ನು ಅಂದರೆ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಲು . ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ತರ್ಕಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ಕತ್ತಲೆಯೆ ನಿಗೂಡ, ಅದೇ ಸತ್ಯ. ಅಂತಹ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬೇದಿಸುವ ವಸ್ತು ಮಾತ್ರ ಬೆಳಕು ಅಲ್ಲವೆ ?
ಅಥವ ಕತ್ತಲೆ ಅನ್ನುವುದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಮುಸುಕಿರುವ ಹೊರಗಿನ ಮುಸುಕು, ಅಥವ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ವಸ್ತು.
ಇಂತಹ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಅಂದರೆ ಬೆಳಕಿನ ಆಯಸ್ಸು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಕ್ಕೆ , ಕತ್ತಲೆಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ನಶ್ವರ, ಕಡಿಮೆ !!!
ಇಂತಹ ನಕ್ಷತ್ರಗಲು, ಅದರ ಬೆಳಕು ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತದೆ , ಹಾಗು ಸಾಯುತ್ತಲು ಇರುತ್ತದೆ, ಸತ್ತ ನಕ್ಷತ್ರ ಪುನಃ ಇದೆ ನಿಗೂಡ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಶಾಶ್ವತ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು !!
ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿಯೆ ಕತ್ತಲೆ ಎನ್ನುವದಾದರೆ ,
ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲದಾಗಲು ಕತ್ತಲೆ ಇತ್ತು,
ಬೆಳಕು ಬಂದು ಹೋದ ನಂತರವೂ ಕತ್ತಲೆ ಇದೆ .
ಕತ್ತಲೆ (ನಿಗೂಡತೆ) ಎನ್ನುವುದೆ ಸತ್ಯ. ಬೆಳಕು ಸತ್ಯದ ಅನ್ವೇಷಣೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿರುವ ಒಂದು ವಸ್ತು/ಸಲಕರಣೆ ಅನ್ನುವುದು ಕುತರ್ಕವಾಗುತ್ತದೆಯೆ ? .
ಆದರೆ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಬೇದಿಸಲು ಬೆಳಕು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುವಾಗಲೆ ಕತ್ತಲೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಬೆಳಕು ಸೋತು ಸುಮ್ಮನಾದರೆ ಪುನಃ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ
ಇಂತಹ ಕತ್ತಲು , ನಿಗೂಡತೆಯು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಆವರಿಸಿದೆ, ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ , ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ

Wednesday, November 16, 2016

ಸಣ್ಣಕತೆ: ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ


ನಾಯಕ ನಟ ರೂಪೇಶನ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು,
" ಕನ್ನಡ ನಾಡು ನುಡಿ ಜಲ ಭೂಮಿಗಾಗಿ , ನನ್ನ ಈ ಜನ್ಮವನ್ನು ಮೀಸಲಾಗಿಡುವೆ.  ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರೆ, ಇಂದು ನಾನು ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ  ಅನ್ನ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವೆ , ನಿಮ್ಮ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬ ನೆಚ್ಚಿನ ನಟನಾಗಿ ನಿಂತಿರುವೆ ಎನ್ನುವದಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಈ ನಾಡಿನ ಸಮಸ್ತ ತಾಯಿಯರ ಪ್ರೀತಿ, ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರ ವಾತ್ಸಲ್ಯ ಕಾರಣ. ಸ್ವಂತ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರು ನನ್ನ  ಜೊತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನೀವು ನನ್ನ ಕೈ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ , ನನಗೆ ಅಣ್ಣನಂತೆ ತಂದೆಯಂತೆ ನಿಂತು ನನ್ನ ಸಲಹಿದಿರಿ, ಸಲಹುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಇದು ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಜನತೆಗೆ ಜನ್ಮದಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಗುಣ. ಹಸಿದು ಬಂದವರಿಗೆ,  ಬಾಯಾರಿ ಬಂದವರಿಗೆ ಅವರು ಎಂದೂ ನಿರಾಕರಿಸುವದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ನನ್ನಂತ ನೂರು ಜನರಿಗೆ ಅನ್ನ ಕೊಡುವ ಪುಣ್ಯ ನಿಮ್ಮದು.  ನಾನು ಈಗಿನ್ನು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಕೂಸು, ನನ್ನ ಈ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ನಾಡಿನ ಅತ್ಯಂತ ಹಿರಿಯ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಅನುಭವಿ ಹಾಗು ನಾಡೋಜ ಮುಂತಾದ ಹತ್ತು ಹಲವು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತರಾದ ಲೇಖಕ ಶ್ರೀಯುತ  " 
 ಎನ್ನುತ ಸ್ವಲ್ಪ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿ ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತವರನ್ನು ನೋಡಿದ ಅವರು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಲೇಖಕರ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿದರು, ...
" ಲೇಖಕ ಶ್ರೀಯುತ ರಾಮಯ್ಯನವರ ಜೊತೆ ನನ್ನನ್ನು ಸರಿಸಮಾನಾಗಿ ಕೂರಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಅವರ ಅನುಭವದ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸು ಯಾವ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ, ಅವರಿಗೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಎದುರಿಗೆ ಪಾದವಂದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಸಂಜೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿದೆ, ನೀವೆಲ್ಲ ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ... " 
ನಾಯಕನಟ ರೂಪೇಶನ ಮಾತಿಗೆ ಜನ ದಂಗಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಅಭಿಮಾನ ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಕುಣಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ತಮ್ಮ ನಾಯಕನನ್ನು ಎದುರಿಗೆ ನೋಡುತ್ತ ಹುಡುಗಿಯರು ವಿಭ್ರಮೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದರು, 
ಹಾಡು .....   ಹಾಡು ....    ಎನ್ನುವ  ಜನರ ದ್ವನಿ ಮೊಳಗಿತು, 
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ನಾಯಕ ನಟನ ಸಿನಿಮಾದ ಹಾಡನ್ನು ಅವನು ತನ್ನ ಕೆಟ್ಟದ್ವನಿಯಿಂದ ಹಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಜನ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹಾಕುತ್ತ ನರ್ತಿಸಿದರು.   ಟೀವಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ಕ್ಲೋಸ್ ಅಪ್ ನಲ್ಲಿ ನಾಯಕನನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಡುತ್ತಿದ್ದವು. 
ವಸುಧ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ  ಶಂಕರನ ಮುಖ ಇಳಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅವನ ಮನ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ಇತ್ತು. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಉದ್ದಾರ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಪರದಾಡುತ್ತೇವೆ. ಅದೇ ಹುಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಘ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೆವು. ಆದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕನ್ನಡ ಸೇವೆಯಾ ? ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ರೀತಿ ಯಾರೋ ಪ್ರಸಿದ್ದ ನಟರನ್ನು ಕರೆಸುವುದು, ಅವರ ಕೈಲಿ ಮಾತು, ಹಾಡು ಎನ್ನುವ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಈ ವರ್ಷ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ,  ಕಮಿಟಿ ಮೀಟಿಂಗ್ ಸೇರಿದಾಗ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲರು ಒಂದೇ ಹಟ ಹಿಡಿದರು. ಈ ಸಾರಿ ನಾವು ನಾಯಕ ನಟ ರೂಪೇಶನನ್ನು ಕರೆಸಬೇಕು. ಎಂದು . ಪಕ್ಕದ ಭಡಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಯಾರೊ ಮತ್ತೊಂದು ಕನ್ನಡ ಸಂಘದವರು, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನಟ ಸಂದೀಪನನ್ನು ಕರೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ ನಾವು ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತೋರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅವರೆಲ್ಲರ ಹಟ. ಶಂಕರ ಎಷ್ಟೋ ಹೇಳಿದ, ನಾವು ಯಾರದೋ ಮೇಲಿನ ಪೈಪೋಟಿಗಲ್ಲ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ನಡೆಸುವುದು, ಕನ್ನಡ ಸೇವೆಗೋಸ್ಕರ ಎಂದು. ಪ್ರಸಿದ್ದರು ಬಂದರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಸಲು ಆಗುವದಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲದೆ  ಸಂಬಂಧಪಡದ ಜನರು ಹೆಚ್ಚು ಸೇರುತ್ತಾರೆ ಹಾಗಾಗಿ ಸಭೆ ತನ್ನ ಘನತೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಆದರೆ ಯಾರು ತನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆಕೊಡಲು ಸಿದ್ದರಿರಲಿಲ್ಲ. 
ಇಂದು ಆಗಿರುವುದು ಅದೇ, ತಮ್ಮ ಏರಿಯಾದ ಜನರು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ಜನ ಎಲ್ಲಿಯವರೋ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಯುವಜನತೆ , ಪಡ್ಡೆ ಹುಡುಗರು, ಹುಡುಗಿಯರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ,  ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಉದ್ದೇಶವೆ ಮರೆತಂತ ಆಗಿದೆ. ಪಾಪ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಮಯ್ಯನವರನ್ನು ಕರೆತಂದು ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ, ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವ ಜನರೂ ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡ. 
ಈ ರೂಪೇಶನನ್ನು ಅಹ್ವಾನಿಸಲು, ಮೊದಲೆ ಪೋನ್ ಮಾಡಿ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲು ಸುಮಾರು ಎರಡು ಘಂಟೆ ಕಾಲ ಗೇಟಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ನಂತರ ಅವರ ಮನೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವಾಗಲು ನಮ್ಮ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಎಂತದೋ ಹಿಂಜರಿತ, ಉದ್ವೇಗ. ಒಳಗೆ ಬಂದ ಅವನು ನಮ್ಮ ಅಹ್ವಾನ ಕೇಳಿ ನೇರವಾಗಿಯೆ ಹೇಳಿದ
 '  ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸಭೆಗೆ ಬರಲು ಅಡ್ಡಿ ಏನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಯಾವುದೇ ಸಭೆ ಅಥವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗಲು ಚಾರ್ಚ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಎಂದರೆ ಐದು ಲಕ್ಷ ಕೊಡಲೇ ಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ಚೌಕಾಸಿ ಏನಿಲ್ಲ.  ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇದ್ದರೆ, ಹಣ ಕೊಡಿ ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಕಡ್ಡಿ ಮುರಿದಂತೆ ಹೇಳಿದ್ದ. '
ನಮ್ಮ ಸಂಘದ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಒಟ್ಟು ಖರ್ಚು ನಾವು ಅಂದಾಜಿಸದಂತೆ ಏಳು ಲಕ್ಷ ಆಗಬಹುದು ಎಂದು ಕೊಂಡಿದ್ದೆವು, ಈ ಬಾರಿ ಅಷ್ಟು ಕಲೆಕ್ಷನ್ ಆಗುವುದು ಕಷ್ಟವಿತ್ತು, ಈಗ ಇವನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಐದು ಲಕ್ಷ ಅಂದರೆ ಉಳಿದ ಖರ್ಚು ಹೇಗೆ ಹೊಂದಿಸುವುದು ಎಂದು ಶಂಕರ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ರಮೇಶ ನಮಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇದೆ ಸಾರ್ ಅಂದುಬಿಟ್ಟ. ಅಲ್ಲದೆ ನಾಳೆ ಹಣವನ್ನು ತಂದು ಕೊಡುವದಾಗಿಯೂ ಹೇಳಿದ.  
ನಾಯಕ ನಟ ರೂಪೇಶ್ 
 " ನೋಡಿ ನನಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಣ ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂದೇನು ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು, ನಾನು ಬಿಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತೇನೆ ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಸಂಘದವರು ಕರೆಯಲು ಬರುವರು, ನಿರಾಕರಿಸಲು ನನಗೆ ಕಷ್ಟ ನೋಡಿ " ಎಂದು ನಕ್ಕನಲ್ಲದೆ , ಹಣವನ್ನು ಕ್ಯಾಷ್   ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಚೆಕ್ ಬೇಡವೆಂದು ತಿಳಿಸಿದ. 

ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ, ನಾಯಕ ನಟ ರೂಪೇಶ , ತುಂಬಾ ಜನ ಸೇರುವ ಕಾರಣ ತನಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಭದ್ರತೆ ಒದಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೋರಿದ್ದ,  ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಘದ ಲೆಟರ್ ಹೆಡ್ ನಲ್ಲಿ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಪೋಲಿಸರಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ, ಪತ್ರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಪೋಲಿಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ 
' ಎಲ್ಲರಿಗೂ ರಕ್ಷಣೆ ಅಂದರೆ ನಾನು ಜನರನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ತರುವುದು, ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ , ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನ ಪೋಲಿಸರನ್ನು ಕಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈಗಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ ಅವರ ಖರ್ಚನ್ನು ನೀವೆ ವಹಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತೆ " 
" ಅಂದರೆ ಸಾರ್ "   ರಮೇಶ ಅರ್ಥವಾಗದವನಂತೆ ಕೇಳಿದ 
" ಅಂದರೆ ಏನ್ರಿ,  ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನ ಕಾನ್ಸ್ಟೇಬಲ್ಸ್ , ಒಬ್ಬ ಎಸ್ ಐ, ಒಟ್ಟು ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಿ
 "ಸಾರ್ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಣವ ಎಲ್ಲಿ ತರುವುದು "
" ರೀ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಭಾವಿಸಿದ್ದೀರಾ, ಈಗ ನಾಯಕನಟ ರೂಪೇಶನನ್ನು ಕರೆಸುತ್ತಿದ್ದೀರಲ್ಲ, ಅವನೇನು ಬಿಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನ, ಅವನಿಗೆ ಐದು ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಅಂತ ಸುರಿಯುತ್ತೀರಿ, ನಾವು ಕೇಳಿದರೆ ಅಷ್ಟೊಂದಾ ಅಂತ ನೀರಾನೆ ತರ ಬಾಯಿ ತೆಗಿತೀರಲ್ರಿ. ಅವನೇನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಏನು ಕಿತ್ತು ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ,  ಅವನಿಗಿಂತ ನಮ್ಮ ಕಾನ್ಸ್ಟೇಬಲ್ ಕರಿಯಪ್ಪ ವಾಸಿ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಜಾನಪದದ ಹಾಡುಗಳು ಗ್ರಾಮೀಣ ಸೊಭಗಿನ ಕನ್ನಡ , ಹಳ್ಳಿಯ ಹಾಡುಗಳು ನೋಡುವಾಗ  ನಿಮ್ಮ  ರೂಪೇಶನಿಗೆ ಏನ್ರಿ ಗೊತ್ತಿದೆ, ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲ, ಒಳಗೆ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಿ "
ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಶನ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡುವುದು ಕ್ಷೇಮವಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅರಿವಿನೊಡನೆ, ಶಂಕರ ಹಾಗು ರಮೇಶ ಎದ್ದು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ಹಾಗು ಹಣ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದರು.  

ಉಳಿದ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನು ಖೋತ ಮಾಡಿ ರೂಪೇಶನಿಗೆ ಹಣ ಹೊಂದಿಸಲು ಸಾಹಸ ಪಟ್ಟಿದ್ದರು, ಅಷ್ಟಾದರು ಈ ವರ್ಷ ಹಣದ ತಾಪತ್ರಯ ಸಾಕಷ್ಟಿತ್ತು. ಅದೇ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಕವಿ ರಾಮಯ್ಯನವರು ಪಾಪ ಯಾವ ಹಣದ ಬೇಡಿಕೆಯೂ ಇಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ, ತಾವೆ ಆಟೋ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲದೆ ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ರೂಪೇಶನಿಗೆ ಸಹನೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದರು.  

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದ , ಶ್ರೀಯುತ ರಾಮಯ್ಯನವರು ಒಳಗೆ ವಿಷಾದ ಪಡುತ್ತ ಹೊರಗೆ ಪೆದ್ದು ನಗೆ ನಗುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದರು, ಅವರು ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಇನ್ನು ತಿಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಅವರ ಭಾಷಣ ಬಾಕಿ ಇತ್ತು. 
ನಾಯಕ ನಟ ಹಾಡು ಮುಗಿಸಿ,  ಕೆಳಗಿಳಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಜನ ಸಾಗರ ಅತ್ತ ನುಗ್ಗಿತು, 
ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ  ವಸುಧ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದವರು ಹರಸಾಹಸ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು,  ಸಂಘದ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ  ರಮೇಶ ಬಂದು ಮೈಕಿನ ಮೂಲಕ, ಇನ್ನೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಬಾಕಿ ಇದೆ ಸಹಕರಿಸಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತು ಯಾರ ಮೇಲು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದೆ,  ಎಲ್ಲರೂ ನಾಯಕನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದರು.  ಸ್ಟೇಜ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ, ಅಧ್ಯಕ್ಷ ರಾಮಯ್ಯನವರು, 
 " ಆಗಲ್ಲ ಬಿಡಿ, ಇನ್ನು ಅಷ್ಟೆ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಸಿಬಿಡೋಣ,  ಈ ರೀತಿ, ಪಬ್ಲಿಕ್ ಫಿಗರ್ ಬರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ನಾನು ಬರಬಾರದು ಅಂದುಕೊಳ್ತೀನಿ , ಆಗೋದೆ ಇಲ್ಲ " ಎನ್ನುತ್ತ ಕೈಮುಗಿದು ಎದ್ದರು.   
ನೋಡಪ್ಪ ಶಂಕರ, ಇಂತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟೆ, ಯಾರಿಗೂ ಕನ್ನಡ ಅದು ಇದು ಅಂತ ಏನಿರಲ್ಲ, ಏನೋ ನಡೆಯುತ್ತ ಇರುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೆ, ಇರಲಿ ಇಂತಹುದೆಲ್ಲ ನೋಡಿರುವೆ ನನಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲ, ನೀನು ನನಗೊಂದು ಆಟೋ ಹಿಡಿದು ಕೊಡು ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುತ್ತೇನೆ ಅಂತ, ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕೂತರು. 

ಸಭೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು,   ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ರಮೇಶ ಸಪ್ಪೆ ಮುಖದೊಡನೆ ರೂಪೇಶನನ್ನು ಕಳಿಸಿ ಬಂದ. 
ಸಂಘದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಶಂಕರ ನಗುತ್ತ ಅಂದ  ’ ಏನಪ್ಪ ರಮೇಶ, ನಿಮ್ಮ ನಾಯಕನನ್ನು ಕಳಿಸಿ ದುಃಖವಾಗಿರುವಂತಿದೆ , ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಇರು ಅಂತ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೇನೊ "   
ಅಂದ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ. 
" ಬಿಡೋ ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ,  ಯಾರೋ ಕುಣಿದರು ಅಂತ ನಾನು ಕುಣಿಯಬಾರದಿತ್ತು. ಇವರೆಲ್ಲರು ಬಂದು ಕನ್ನಡ ಉದ್ದಾರ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂತ ನಂಬಿದೆ ನೋಡು ಅದು ನನ್ನ ತಪ್ಪು. ದುರಂಹಕಾರಿ ಮನುಷ್ಯ,  ಇವರೆಲ್ಲ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ದ ನಾಯಕರು " 
ಎಂದ 
" ಏಕೊ ಏನಾಯ್ತು, ಅಷ್ಟೊಂದು ಬೇಸರ ಪಡುವಂತದು ಏನಿದೆ, ಅವರುಗಳುಇರುವುದು ಹಾಗೇನೆ, ಅಲ್ಲದೆ ಅವರ ಸುತ್ತಲು ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ತುಂಬಿರುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಇರಲು ಮತನಾಡಲು ಆಗಲ್ಲ ಬಿಡು " ಎಂದ ಶಂಕರ 
" ಹಾಗಲ್ಲವೋ, ನಾನು ಹೇಗಿದ್ದರು  ರೂಪೇಶ ತನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ  ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಪ,  ಈ ಸಾಹಿತಿ ರಾಮಯ್ಯನವರ ಮನೆ ಇದೆಯಲ್ಲ ಒಂದು ಡ್ರಾಪ್ ಕೊಡಲು ಆಗುತ್ತ ಸಾರ್ , ರಾಮಯ್ಯನವರಿಗೆ ಪಾಪ ವಯಸ್ಸಾದವರು ಎಂದೆ ಅದಕ್ಕವನು ಎಂತಹ ದುರಂಹಕಾರದ ಮಾತು ಆಡಿದ ಗೊತ್ತ " 
ರಮೇಶನ ಮುಖ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತೂ
"ಏನಂತ ಅಂದರು "  
ಶಂಕರ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ 
"  ರೀ ಸ್ವಾಮಿ, ನಮ್ಮದು ಕಾರು  , ವಯಸಾದವರು  ಅಂತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಡ್ರಾಪ್ ಕೊಡಲು ಇದು  ಅಂಬ್ಯೂಲೆನ್ಸ್ ಅಲ್ಲ  "  ಅನ್ನುತ್ತಾ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋದ
ಎಂದ ಶಂಕರ ಹಲ್ಲುಕಡಿಯುತ್ತ 
" ಅಯ್ಯೋ ನೀನ್ಯಾಕೆ ಅವರನ್ನು ಕೇಳಲು ಹೋದೆ, ನಾನು ರಾಮಯ್ಯನವರನ್ನು ಮನೆಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬರುವೆ " ಎಂದ ಶಂಕರ
"ಇಲ್ಲ ಬಿಡು ನಾನು ಹೋಗಿ ಬೇಗ ಬಿಟ್ಟು ಬರುವೆ ನಂದೀಶನ ಕಾರಿದೆ. ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಇದ್ದು ಚೇರ್, ಶಾಮಿಯಾನ ನೋಡಿಕೋ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬರುವೆ " ಎನ್ನುತ್ತ ಹೊರಟ . ರಾಮಯ್ಯನವರು  ರಮೇಶನ ಜೊತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಡೆಯುತ್ತ ಹೊರಟರು. 

ಅಲ್ಲಿದ ಜನರೆಲ್ಲ ಚದುರುತ್ತಿದ್ದರು, ವಸುಧ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದ ಇತರ ಸದಸ್ಯರು, ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. 
ಶಂಕರ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಇದೇನು ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಮುಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಕನ್ನಡ ಸೇವೆ ಅನ್ನುವುದು ಸಹ  ಪ್ರದರ್ಶನ ಅಥವ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಿದೆಯ. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದಿಂದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಬೆಳವಣಿಗೆ  ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಯೋಜಿಸಬೇಕು, ಏನಾದರು ಹೊಸದಾರಿ ಹುಡುಕಬೇಕು.  ಈ ರೀತಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಜನ ಸೇರುವದಕ್ಕಿಂತ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹತ್ತು ಜನ ಸೇರಿದರು ಸಾಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ 
- ಶುಭಂ

Tuesday, November 1, 2016

ಆಗಂತುಕ

ಆಗಂತುಕ
 ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಕುಮುದಳಿಗೆ  ಮನೆಯ ಎದುರಿಗೆ  , ಶಂಕರ ಯಾರ ಜೊತೆಗೋ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು.  ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದಳು, ಯಾರೋ ಬಿಕ್ಷುಕನಿರಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಳು. ಅವನ ಮಾಸಿದ ಕಾವಿಯ ನಿಲುವಂಗಿ, ಬಲಹೆಗಲಿಗೆ ಜೋತುಬಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಯ ಜೋಳಿಗೆ. ಹಾಗೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ  ಆಸರೆಗೆ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುವಂತ ಉದ್ದನೆಯ ನಯಮಾಡಿದ ಕೋಲು.  ಸಾಕಷ್ಟು ಉದ್ದ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಬಿಳಿ ಕರಿ ಬಣ್ಣ ಮಿಶ್ರಿತ ಗಡ್ಡ ಅವಳ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು.   ಶಂಕರ ಆಗುವದಿಲ್ಲ  ಅನ್ನುವಂತೆ ತಲೆ ಅಡ್ಡಡ್ಡ ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕುಮುದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದು ಕಂಡು ಅವಳ ಕಡೆ ನಡೆದು ಬಂದ. ಅವನ ಹಿಂದೆಯೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ ಆ ಕಾವಿದಾರಿ ನಡೆದು ಬಂದ.
'ಅಮ್ಮ ಈ ಸನ್ಯಾಸಿ ನೋಡಿ,  ಬೇಡ ಎಂದರೆ ಹೋಗುತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲ. ಅದೇನೊ ಈದಿನ ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಆಗುವದಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಊರಿಗೆ ಹೊಸಬ , ಪರಿಚಯವೂ ಇಲ್ಲ ಹೇಗಮ್ಮ ಇಂತಹುದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಒಪ್ಪಲಾಗುತ್ತೆ '
ಸನ್ಯಾಸಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತು ಕುಮುದಳನ್ನೆ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳು ಅವನ ಮುಖವನ್ನೆ ನೋಡಿದಳು, ಈಗೆಲ್ಲ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದು ಅಪರೂಪವೆ, ಹಾಗಿರುವಾಗ ಇವನನ್ನು ಕಾಣುವಾಗ ಅವಳಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಅನುಮಾನವೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.
’ ನಿಮ್ಮದು ಯಾವ ಊರಾಯಿತು, ಈ ಹಳ್ಳಿಗೇಕೆ ಬಂದಿರುವಿರಿ '
ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎಂತಹುದೋ ಒಂದು ನಗು ಕಾಣಿಸಿತು.
' ನಮ್ಮಂತಹ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಊರಿನ ಬಂದನವಿಲ್ಲ ತಾಯಿ. ಹೀಗೆ ನಡೆದು ಹೊರಟಿದ್ದೆ ಧರ್ಮಸ್ಥಳ ಸೇರೋಣ ಎಂದು , ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು. ಈ ದೇಶ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕೆನ್ನುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಈದಿನ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ  ಎದ್ದು ಹೋಗುವ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಈತ ಆಗುವದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನಮ್ಮಿಂದ ನಿಮಗೆ ಯಾವ ತೊಂದರೆಯೂ ಆಗುವದಿಲ್ಲ. ಆತಂಕಪಡಬೇಡಿ 'ಎಂದ .
ಅವನು ಆಡುವ ಕನ್ನಡವು ಸ್ವಲ್ಪ ಪುಸ್ತಕದ ಬಾಷೆಯಂತೆ ಇತ್ತು.
'ಧರ್ಮಸ್ಥಳವೆ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ದೂರವೇ ಇದೆ,  ನಡೆಯುತ್ತ ಹೊರಟಿದ್ದೀರಾ, ? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? '
ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದಳು.
" ಎಲ್ಲಿಂದಲೆ ? "
ಸನ್ಯಾಸಿ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಯೋಚನೆಯ ಅಲೆಗಳು
’ ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯದಿಂದ ಉತ್ತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೆ ಇದ್ದೆ ತಾಯಿ,  ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಮಂಜುನಾಥ ಬಾ ಎಂದ, ಹೊರಟು ಬಂದೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಿ,  ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲವಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಎಷ್ಟು ಕಾಲವಾಯಿತು ಲೆಕ್ಕ ಇಡಲಿಲ್ಲ ' ಎಂದ
ಅವಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.
' ಕಾಶಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳೆ ನೀವು,  ಸರಿ, ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಎಷ್ಟು ಸ್ವಷ್ಟವಾಗಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ? '
ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎಂತದೋ ಕಸಿವಿಸಿ,
' ಹೌದಮ್ಮ , ಕನ್ನಡ  ಚೆನ್ನಾಗಿಯೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಮೂಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯವನೇ, ಕನ್ನಡದವನು,  ಉತ್ತರಭಾರತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೆ '
' ಇಲ್ಲಿಯವರೆ ? , ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಊರು ಯಾವುದಾಯಿತು '   ಬಿಡದೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು ಕುಮುದ, ಅವಳ ಕುತೂಹಲ ಗರಿಗೆದರಿತ್ತು.
' ಬಹುಶಃ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮಲಗುವುದು , ನಿಮಗೆ ತೊಂದರೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ . ಬಿಡಿ ತಾಯಿ , ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಿಯಾದರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವೆ, ಆಗಲೂ ಆಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿಂತೆ,  ಈ ಶಾಂತಿಗ್ರಾಮದ ನರಸಿಂಹ ನನಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕೊಡಲು ಏಕೊ ಕೊಸರಾಡುವ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತ ಹೊರಟುಬಿಡುವೆ '
ಕುಮುದಳಿಗೆ ಆರ್ಥವಾಯಿತು, ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ಅವಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಮನಸಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿದ ಅವಳು
'ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ,  ನಮಗೆ ಯಾವ ತೊಂದರೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ನೀವು ಈ ದಿನ , ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ 'ಎಂದಳು.
ಮನೆ ಕೆಲಸದ ಶಂಕರ  ಅವಳ ಮುಖವನ್ನೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ , ಆತಂಕದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.
’ ತಮ್ಮ ಹೆಸರು '   ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದಳು
' ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ಯಾವ ಹೆಸರಿನ ಬಂದನ ತಾಯಿ, ನಿಮಗೆ ಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಅನ್ನಬಹುದು '
ಅವನು ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯಿಂದ ನುಡಿದ
' ಕುಮುದ ಯಾರ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು '  ಒಳಗಿನಿಂದ ಅತ್ತೆ  ಕೂಗುತ್ತಿರುವ ದ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು, ಅವಳು ಒಳಗೆ ಹೊರಟಳು.

ಕುಮುದ ಇರುವುದು ಚೆನ್ನರಾಯಪಟ್ಟಣ ಹಾಸನದ ನಡುವೆ ಸಿಗುವ ಶಾಂತಿಗ್ರಾಮ ಎನ್ನುವ ಸಣ್ಣ ಊರಿನಲ್ಲಿ. ಅವಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷವೆ ಕಳೆದಿದೆ.  ತವರು ಮನೆ ಇರುವುದು ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಹತ್ತಿರದ ಉಜಿರೆ.  ಗಂಡ ಮಹಾದೇವ ಶಾಂತಿಗ್ರಾಮದವನೇ, ಸ್ವಂತ ಮನೆ . ಆತ ತನ್ನ ವ್ಯವಹಾರದ ನಿಮಿತ್ತ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವದುಂಟು , ಬರುವಾಗ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳೆ ಕಳೆಯುವುದು.  ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ , ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರೆ. ಆಗಾಗ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಳ್ಳರ ಭಯ.  ಹಾಗಾಗಿ ಅವನು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಹೋಗುವಾಗ ಮನೆಯ ಕೆಲಸದಾಳು ಶಂಕರನಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಲು ತಿಳಿಸಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಶಂಕರ ರಾತ್ರಿ ಆಗುವಾಗ ಬಂದು ಹೊರಗಿನ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ, ಆಗೆಲ್ಲ ಅವನ ರಾತ್ರಿ ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಹ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲೆ . ಈಗಲೂ ಗಂಡ ದೂರದ ಮುಂಬಯಿಗೆ ಎಂದು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ ಬರುವುದು ವಾರವೆ ಆಗಬಹುದೇನೊ, ಆ ಬೇಸರದಲ್ಲಿಯೆ ಕುಮುದ ಸಂಜೆ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು.  ಅದ್ಯಾರೋ ಸನ್ಯಾಸಿಯೊ , ಬಿಕ್ಷುಕನೋ ಅವನಿಗೆ ಮನೆಯ ಮುಂದಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಲು ತಿಳಿಸಿ, ಆ ವಿಷಯ ಅತ್ತೆಗೆ ಹೇಳಲು ಒಳಗೆ ಹೊರಟಳು .

ಕುಮುದಳ ಅತ್ತೆ  ವಾಸಂತಿಯಮ್ಮನವರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ , ಅದ್ಯಾರು ಸನ್ಯಾಸಿ ನಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿ , ತಾನು ಎಂದು ಕಂಡೆ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೆ ಹೊರಗೆ ಬಂದಳು. ಆಗಲೆ ಬಂದು ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಚಕ್ಕಮಕ್ಕಳ ಹಾಕಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅದೇನೊ ಅವನ ಸೌಮ್ಯ ಮುಖವನ್ನು ಕಾಣುವಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಸೊಸೆಗೆ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ಕೂಗಾಡಿ ಅವನನ್ನು ಕಳಿಸಲು ಮನ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.
' ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತೀರ ? " ಎಂದಳು.
ಸನ್ಯಾಸಿ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊಡನೆ ಆಗಲಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ತಲೆ ಆಡಿಸುವಾಗ, ಒಳಗೆ ಬಂದು ಸೊಸೆಗೆ ನೀರು ತರುವಂತೆ ಹೇಳಿ ಬಂದಳು. ಅತ್ತೆ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕದೆ ಪುರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದು ಸೊಸೆಗೆ ಸಂತಸವೆನಿಸಿ ನಗುಮುಖದೊಡನೆ , ಒಂದು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು, ಲೋಟ ತಂದಳು.  ಸನ್ಯಾಸಿ ಮೌನವಾಗಿಯೆ ಎರಡು ಲೋಟ ನೀರು ಕುಡಿದು ಲೋಟ ಜಗಲಿಯ ಮೇಲಿಟ್ಟ.
' ನೀವು ಹಾಸನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲ, ಕತ್ತಲಾಯಿತು ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರಾ ' ಅತ್ತೆ ನಯವಾಗಿಯೆ ಕೇಳಿದರು ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನು.
'ಹಾಗಲ್ಲಮ್ಮ  , ಶಾಂತಿಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ನಾನು ಬೆಳಗ್ಗೆಯೆ ಬಂದೆ, ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ, ಇಲ್ಲಿರುವ ನರಸಿಂಹ ದೇವಾಲಯದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.  ಶಾಂತಿಗ್ರಾಮದ ನರಸಿಂಹನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋದರಾಯಿತು, ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆ. ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡಿ ಹೊರಡುವಾಗ ಕತ್ತಲಾಯಿತು,. ಹಾಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಆಶ್ರಯ ಕೋರಿದೆ '
'ಮತ್ತೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಏನು ಮಾಡಿದಿರಿ ? "
" ಊಟದ ಯೋಚನೆ ನಮಗಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮ , ನಾವು ಎಲ್ಲಿರುವೆವು ಅಲ್ಲಿ ಹೇಗೊ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ,  ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟ , ಸಿಗದಿದ್ದರೆ,  ಯಾವ ಚಿಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ "
ಅತ್ತೆಯ ಯೋಚನೆ ಮತ್ತೇನೊ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು,  ಅಲ್ಲ ಈ ಸನ್ಯಾಸಿ ಕಾಶಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ, ನೋಡಿದರೆ ವಿಶೇಷ ಶಕ್ತಿಗಳಿರುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.  ಮನೆಗೆ ಸೊಸೆ ಕುಮುದ ಬಂದು ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಗುತ್ತ ಬಂದಿತು ,  ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿಯಾಯಿತು, ಹರಕೆ ಹೊತ್ತಾಯಿತು, ವೈದ್ಯವಾಯಿತು. ಇಷ್ಟಾದರು ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಮಗು ಎಂದು ಆಗಲಿಲ್ಲ . ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲ ಸದಾ, ಅವಳಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ , ಮಗ ಮಹಾದೇವನಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ ಯಾವುದೆ ದೋಷವಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವರು. ಬೆಂಗಳುರು ಅಂತೆಲ್ಲ ಓಡಾಡಿ ಆಗಿತ್ತು ಆದರು ಅದೇಕೊ ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಮಗುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಶಿಯಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಈ ಸನ್ಯಾಸಿ ತನಗೆ ಮೊಮ್ಮಗನಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಯೋಚನೆ ನೀಗಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವನೇನೊ ಎನ್ನುವ ಆಸೆ ಅವಳಲ್ಲಿ. ಹಾಗೆಂದು ಅಪರಿಚಿತನಾದ ಇವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕೇಳುವುದು ಎನ್ನುವ ಆತಂಕ.
ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ, ಆಕೆಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ಸನ್ಯಾಸಿ ಹೇಳಿದ,
" ಅಮ್ಮ ಯಾವುದೋ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೀರಿ,  ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ. ಎಲ್ಲವೂ ಒಳ್ಳೆಯದೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಶಾಂತಿಗ್ರಾಮದ ನರಸಿಂಹನನ್ನು ನಂಬಿ '  ಎಂದ
ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ಅವಳಲ್ಲಿ ಎಂತಹುದೋ ಒಂದು ನೆಮ್ಮದಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು.
' ಸ್ವಾಮಿ ನಿಮ್ಮಸಂಜೆಯ ದೀಪ ಬೆಳಗುವಾಗ , ನಿಮ್ಮ ಬಾಯ ಹರಕೆ ಬಂದಿದೆ,  ನನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಯಿತು, ಈ ಸಂಜೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಊಟವಾಗಲಿ ,ತಮಗೆ ಏನು ಆದೀತು 'ಎಂದಳು

ಸನ್ಯಾಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತು ನುಡಿದ,
’ ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಏನನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದು,  ಆದರೆ ಈ ದಿನ ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಏನು ತಿಂದಿರುವದಿಲ್ಲ, ಆಲ್ಲದೆ ಅನ್ನಪೂರ್ಣಸ್ವರೂಪರಾದ ನಿಮ್ಮ ಆಪ್ಪಣೆಯಾಗಿದೆ, ನೀವು ಏನು ಕೊಟ್ಟರು ತಿನ್ನುವೆ. ಆದರೆ ನನ್ನದು ಅಲ್ಪಾಹಾರ, ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ಕೊಡಿ. ಅಲ್ಲದೆ ನಾನು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವದಿಲ್ಲ,  ಇಲ್ಲೆ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿಯೆ ತಂದು ಕೊಡಿ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಕಳೆಯಲಿ " ಎಂದ

ಹರ್ಷಿತಳಾದ ಅತ್ತೆ ವಾಸಂತಿಯಮ್ಮ , ಒಳಗೆ ಬಂದು ಸೊಸೆಗೆ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಚಪಾತಿ, ತೊವ್ವೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಅನ್ನ ಮಾಡುವಂತೆ ತಿಳಿಸಿ. ಹೊರಬಂದು ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಳು.  ಅವನಿಂದ ಹಿಮಾಲಯದ ತಪ್ಪಲಿನ ಬದರಿ , ಕೇದಾರ , ಹೃಷಿಕೇಶ, ಕಾಶಿ ಮುಂತಾದ ನಗರಗಳ  ವಿಷಯಗಳನ್ನು , ಹತ್ತು ಹಲವು ಕತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ, ಕುಮುದ ತನ್ನ  ಅಡುಗೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ಹಾಕಿ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಳು. ಅವನು ಅಲ್ಲಿಯೆ ಕೈ ತೊಳೆದು, ಅತ್ತೆಯ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೆ ಚಪಾತಿ ಹಾಗು ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನುವಾಗ, ಕುಮುದಳು ಸಹ ಅಲ್ಲಿಯೆ ನಿಂತು ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದಳು .  ಅವನ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ , ನೀರು ಕುಡಿದು. ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಇವರು ಕೊಟ್ಟ ಚಾಪೆ ಹಾಸಿ ಮಲಗಿದಾಗ, ಜಗಲಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮಗ್ಗುಲಿಗೆ ಶಂಕರ ಸಹ ಮಲಗಿದ. ಒಳಗೆ ಬಂದ , ಅತ್ತೆ ಸೊಸೆ ಬಾಗಿಲು ಭದ್ರಪಡಿಸಿ, ತಾವು ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಮಲಗಲು ತೆರಳುವಾಗ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆ ದಾಟಿತ್ತು.
ಅತ್ತೆ ತನ್ನ ಕೋಣೆ ಸೇರಿ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದರು ಕುಮುದಳಿಗೆ ಅದೇಕೊ ನಿದ್ರೆಯ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಮುಖವೇ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.  ಊರಿಗೆ ಹೊಸಬ ಎಂದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖ ಮೊದಲೆ ನೋಡಿರುವದೇನೊ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.  ದುಂಡನೆ ಮುಖದವರಿಗೆ ಉದ್ದನೆ ಗಡ್ಡ ಸರಿಹೋಗುವದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.  ಬೆಳ್ಳಗೆ ಇದ್ದು , ಕೋಲು ಮುಖದವರಾದರೆ ಉದ್ದನೆ ಗಡ್ಡ ಸರಿಹೊಂದುತ್ತದೆ. ಈ ಸನ್ಯಾಸಿಯದು ಅಷ್ಟೆ  ಸಣ್ಣದೇಹ ಉದ್ದನೆ ಕೋಲುಮುಖ. ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಶಾಂತಭಾವ. ಧರಿಸಿದ್ದ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ದಿರಿಸು ವಿಭೂತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗೌರವ ಭಾವ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಚಿಂತಿಸಿದಳು ಇವನ ಮುಖ ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುವುದು.  ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಬಂದಾರಿಬ್ಬ ಈ ರೀತಿ ಸನ್ಯಾಸಿಯೊಬ್ಬರು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಅವಳು ಕಂಡಿಲ್ಲ.  ಶ್ರವಣಬೆಳಗೊಳ ಹತ್ತಿರವಾದ ಕಾರಣ ಜೈನ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಕಾಣಿಸುವರಾದರು, ಹಿಂದೂ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಅಪರೂಪವೆ, ಅದರಲ್ಲು ತನ್ನ ಮನೆ ಇರುವುದು ತೀರ ಒಳಬಾಗದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದ ಎನ್ನುವ  ಕುತೂಹಲ ಕಾಡಿತು. ಅಲ್ಲದೆ ಅತ್ತೆಯ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗಲು ಆ ಸನ್ಯಾಸಿ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನೆ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅಥವ ಅದು ತನ್ನ ಭ್ರಮೆಯ ? ಅನ್ನಿಸಿತು ಅವಳಿಗೆ .
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಮನ ಚಿಂತಿಸಿತು, ಇವನ ಮುಖ ನೋಡಿರುವದಾ ಎಂದು, ಸನ್ಯಾಸಿಯು ತನ್ನ ಹೆಸರು ಏನು ಎಂದಾಗ, ಏನೆಂದ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅಂದನಾ ?
ತಟ್ಟನೆ ಅವಳ ಮನದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕೊಂದು ಹತ್ತಿತು!
ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಎಂದರೆ !   ಅವನೇನಾ ! ತನ್ನು ಊರು ಉಜಿರೆಯವನು
ಅವಳ ಮನ ಗತಕ್ಕೆ ಸರಿದಿತ್ತು, ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಹಾಗು ತಾನು ಒಂದೆ ಊರಿನವರು, ಚಿಕ್ಕವಯಸಿನಿಂದಲೂ ಜೊತೆಯೆ. ಆಡುವುದು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜೊತೆಯಾಗಿಯೆ ಬೆಳೆದವರು. ತನಗಿಂತಲೂ ಎರಡುವರ್ಷಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡವನೇನೊ.  ತಾನು ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ಗೆ ಬರುವದರೊಳಗೆ ಅವನು ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ಫೇಲಾಗಿ , ಓದುವುದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ. ಊರಲ್ಲಿ ಓಡಿಯಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ಅವರಪ್ಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದೇವರ ಪೂಜೆ, ತಿಥಿ ಅಂತ ಅದೇ ಪುರೋಹಿತಿಕೆ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸುವದರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿದ್ದ. ಓದು ಅವನ ತಲೆಗೆ ಹತ್ತದು. ತಾನು ಓದು ಮುಂದುವರೆಸಿ, ಕಾಲೇಜನ್ನು ಸೇರಿ ಕಾಮರ್ಸ್ ಪಡೆದು ಡಿಗ್ರಿ ಓದಿಗೆ ಸೇರುವಾಗಲು, ಅವನು ನಿಶ್ಚಿಂತನಾಗಿಯೆ ಇದ್ದ .
ಅದು ಹೇಗೊ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೆ ಇದ್ದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಪ್ರೇಮ ಚಿಗುರಿತ್ತು. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಿಯಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನವರು ಏನು ಅಷ್ಟೆ ತಲೆ ಕೆಡಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ, ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲು ಜೊತೆಗೆ ಇದ್ದವರು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಗೆಳತಿಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಸುಳಿವು ಹತ್ತಿತ್ತು.
ತಾನು ಡಿಗ್ರಿ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಸೋದರತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧ ತಂದ್ದಿದ್ದರು, ಅವರ ಕಡೆಯದೆ, ಹುಡುಗ ಸಾಕಷ್ಟು ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ಆದರೆ ಸ್ವಂತ ಬಿಸನೆಸ್ ಮಾಡುವ ಇಚ್ಚೆ ಅವನದು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾನೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿಹೋದ. ಶಾಂತಿಗ್ರಾಮದ ಅವರ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಜಮೀನು, ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿ ಇದ್ದು ಒಬ್ಬನೆ ಮಗ ಬೇರೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಸಂಭ್ರಮ.   ಸಚ್ಚಿದಾನಂದನ ಜೊತೆ ಸುಖವಾಗಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತನಗೆ ಅಘಾತ. ಹೇಗೊ ಅವನಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿ, ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ತಿಳಿಸಿದರೆ ಅವನಿಗೆ ಭಯ.  ಹೇಗೊ ಅವನು ಸಹ ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿ,  ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಬಂದರು. ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ಯಾವ ಆಸಕ್ತಿಯೂ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಪಾರ ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿಹೊಂದಿ, ಸಾಕಷ್ಟು ಓದಿ ಸ್ವಂತ ಬಿಸನೆಸ್ ನಡೆಸಿರುವ ಮಹಾದೇವನೆಲ್ಲಿ.  ಊರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಪುರೋಹಿತತನ ನಡೆಸುತ್ತ ಬಡತನದಲ್ಲಿರುವ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಎಲ್ಲಿ ? ಎಂದರು. ತನ್ನ ಯಾವ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೂ ಬೆಲೆ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ. ಬಲವಂತದ ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು , ಬೇರೆ ಯಾವ ದಾರಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಡೆಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಜೊತೆ ಶಾಂತಿಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ್ದೆ.  ನಂತರ ಯಾವಾಗಲೊ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯಲು ಕಷ್ಟವೆನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಬ್ಬಳು ಪಿಸುನುಡಿಯಲ್ಲಿಯೆ ಅವನ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದ್ದಳು, ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮದುವೆ ಮುರಿದುಬಿದ್ದ  ಬೇಸರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಉಜಿರೆ ತೊರೆದು ಹೊರಟುಹೋಗಿದ್ದ. ಕೆಲವರು ಹೇಳುವಂತೆ ಹಿಮಾಲಯದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟುಹೋಗಿದ್ದ.

ಹಿಂದನದೆಲ್ಲ ನೆನೆಯುವಾಗ ಅವಳಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಅನ್ನಿಸಿತು, ಈಗ ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿ ಬಂದಿರುವನು ಅದೇ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದನೆ ಇರಬಹುದಾ ? , ಅವನ ಮುಖ ಕಣ್ಣು ದೇಹದ ಆಕಾರ ಕಾಣುವಾಗ ಅನ್ನಿಸಿತು, ಖಂಡಿತ ಅವನೇ ಇರಬಹುದು.  ಜಿಡ್ಡುಕಟ್ಟಿದ ದೂಳು ಹಿಡಿದ ತಲೆಯ ಉದ್ದಕೂದಲು. ಕಪ್ಪು ಬಿಳಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಗಡ್ಡ ಎಲ್ಲವು ಅವನ ರೂಪವನ್ನು ಬದಲಿಸಿದ್ದರು, ಅವನೆ ಇರಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೊರಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದನಾ ಎಂದು ಕೇಳಲಾ ? ಎಂದುಕೊಂಡಳು. ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕಾರ ತಡೆಯಿತು, ಇಂತಹ ಅಪರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಹೊರಹೋಗಿ, ಅವನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವುದು ಸರಿಯಾಗದು. ಬೆಳಗ್ಗೆ  ಹೊರಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು ಅಂದಕೊಂಡಳು .
ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲ ಅವಳನ್ನು ಹಲವು ಭಾವ ಕಾಡಿತು, ಸಚ್ಚಿದಾನಂದನ ಜೊತೆ  ಓಡಿಯಾಡಿದ ಘಟನೆಗಳು, ಸ್ಥಳ ಮಾತುಗಳು,    ಅವನ ದ್ವನಿ , ಮುಖ ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ತೀರ ಮುಗ್ದನಾದ ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಮೋಸ ಮಾಡಿದನೇನೊ ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಅವಳನ್ನು ಅಗಾಗ್ಯೆ ಕಾಡಿಸುತ್ತ ಇದ್ದದ್ದು, ಇಂದು ದೊಡ್ಡ ಸ್ವರೂಪ ತಾಳಿತ್ತು.
ಒಂದು ಉತ್ಕಟ ಸ್ಥಿತಿ ಅವಳನ್ನು ರಾತ್ರಿಪೂರ್ತಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ . ಹೇಗೊ ಮಲಗಿದ್ದವಳು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಐದಕ್ಕೆ ಎದ್ದು, ಹಿಂದೆ ನಡೆದು, ಬಚ್ಚಲುಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಮುಖತೊಳೆದು. ಒಳೆಗೆ ಸೌದೆ ಹಾಕಿ ಉರಿ ಹಚ್ಚಿ.  ಪೊರಕೆ ಹಾಗು ಒಂದು ಬಕ್ಕಿಟು ನೀರು ಹಿಡಿದು ಹೊರಬಂದಳು, ಬಾಗಿಲು ಸಾರಿಸಲು.

ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಬಂದು ಎಡಬಾಗಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದಳು,
ಅಲ್ಲಿನ ಜಗುಲಿ ಖಾಲಿಯಿತ್ತು, ಅರೇ ಇಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಸನ್ಯಾಸಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ ? . ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದಳು ಶಂಕರ ಇನ್ನೂ ಮಲಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.
 ’  ಏನ್ರವ್ವ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ?    ’
ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದೆ ,
 " ಅಲ್ಲವೋ ಶಂಕರ , ಇಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಸನ್ಯಾಸಿ ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ
ಎಂದಳು.
" ಅವರು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆನೆ ಎದ್ದು ಹೊರಟುಹೋದರು ಅಮ್ಮ,    ಆತ ಹೊರಟಾಗ ಇನ್ನು ಕತ್ತಲು ಕತ್ತಲಿತ್ತು, ನಾನು ಇದೇನು ಬುದ್ದಿ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಅಂದರೆ,  ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟಿದರೆ ನಡೆಯಲು ಬಿಸಿಲಾಗುತ್ತೆ, ಬೇಗನೆ ಹೊರಟುಬಿಡಬೇಕು, ಎರಡು ಮೂರು ದಿನದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸ್ಥಳ ಸೇರುವೆ ಎಂದು ಹೊರಟರು.  " ಎಂದ ಶಂಕರ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು.
ಅವಳಲ್ಲಿ ಎಂತದೋ ನಿರಾಸೆ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಅದೇನೊ ಒಮ್ಮೆ ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕುತೂಹಲ ಅವಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತು.  ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಅವಳ ಅತ್ತೆಯೂ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದರು.
ಅವಳು ಬಾಗಿಲು ಸಾರಿಸಿ ಒಳಹೋಗಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೆ ಶಂಕರ
  ’  ಅಮ್ಮ ಆ ಸನ್ಯಾಸಿ ನಿಮಗೆ ಇದ್ದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹೋದ ತಗೊಳ್ಳಿ  ’ ಎಂದ  ಅತ್ತೆ ಹಾಗು ಸೊಸೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ.  ಅತ್ತೆ ಏನೋ ಅದು ಅನ್ನುವಾಗಲೆ ಅವನು ತನ್ನ ದಿಂಬಿನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ವಸ್ತುವೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೈಚಾಚಿದ.

ಆ ಸನ್ಯಾಸಿ ಹೋಗುವಾಗ ಹೇಳಿಹೋದರಮ್ಮ, ಇದನ್ನು ಕುಮುದ್ದಮ್ಮನವರಿಗೆ ಕೊಡು ಎಂದು, ಶಂಕರನ ಮಾತಿಗೆ
ಕುಮದ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ದಿಟ್ಟಿಸಿದಳು , ಅದೊಂದೆ ತಾಮ್ರದ ತಾಯಿತದಂತಿತ್ತು, ನಿಂತು ಕೈಗೆ ಪಡೆದಳು, ಅತ್ತೆ ಸಹ ಅದನು ಅವಳ ಕೈನಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದಳು
 ’   ತಾಯಿತ ಕಣೆ , ಕಾಶಿಯಿಂದ ತಂದಿರುವುದು ಇರಬಹುದು, ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಶಕ್ತಿ ಇರುತ್ತೆ ಅಂತಾರೆ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆನೆ ಒಳ್ಳೆ ಶಕುನ, ಈಗಲಾದರು ನಿನಗೆ ಒಂದು ಮಗು ಅಂತ ಆದರೆ ಅಷ್ಟೆ ಸಾಕು ’
ಶಂಕರನ ಎದುರಿಗೆ ಅತ್ತೆ ಆಡಿದ ಮಾತಿನಿಂದ ಕಸಿವಿಸಿಗೊಂಡ ಕುಮುದ ತಾಯಿತ ಪಡೆದು ಒಳಬಂದಳು,
ಅವಳಿಗೆ ಅನುಮಾನ, ತಾನು  ಅ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಬಳಿ ತನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಳಿರಲೇ ಇಲ್ಲ , ಅಲ್ಲದೆ ಅತ್ತೆ ಸಹ ಅವನೆದುರು ತನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಿ, ಹಾಗಿರಲು, ತನ್ನ ಹೆಸರು ಅವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದವನು ಸಚ್ಚಿದಾನಂದನೆ ಇರಬಹುದೇ ? . ಆದರೆ  ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಏಕೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಅವನು ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಲು ತಾನೆ ಕಾರಣಳೆ? . ಈಗಲೂ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವು ನನ್ನ ನೆನೆಪಿದೆಯೆ ? ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಹೋಗಲೆಂದು ಬಂದಿದ್ದನೆ ? ಅವಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಹಲವು ಭಾವಗಳು. ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ ತಡೆಯಲಾರದೆ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಳು. ಅವಳಲ್ಲಿ ಉದ್ವೇಗ , ದುಃಖ ಸಂತಸ ಏನೆಲ್ಲ ಮಿಶ್ರಭಾವಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದು, ಅಳು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅತ್ತರೆ ಅತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದೆಂಬ ಭಯ , ಅಳುವಿಗೆ ಕಾರಣ ಏನೆಂದು ಹೇಳಲಿ ಎಂಬ ಭಾವದಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಳುವನ್ನು ತಡೆದು ಕುಳಿತಳು
 
 - ಮುಗಿಯಿತು
ಕತೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ :   ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಉಷಾ ಉಮೇಶ್ ರವರ ಕವನ  ’ ಆಗಂತುಕ ’